-İmza gününde olmasını dilediğim bazı yazarların ölmüş olması ne kadar acı bir şey hem.

He işte şey, demem o ki ben çocukken Blue dinlerdim, hayrandım da bunun onlara burun kıvırtacak, alın kırıştırtacak bir yanı yoktu. Dışardan biri görse Blue adına üzülmezdi de çünkü adamlar o zaman anca bana göre müzik yapabiliyorlardı. Şimdi bu zamanın çocukları boylarını aşan şeyler okuyup dinliyorlar ve bokunu çıkarıyorlar. Bazı yazarların henüz çocuklar tarafından keşfedilmemiş da olması büyük gurur.

çekik gözlülerle daha iyi anlaşabileceğimi düşünüyorum.

Sorunun cevabı yazıda saklı. Neden böyle olduğu gayet açık aslında. Of.

On yedi mart iki bin on bir, saat 20:36. İstanbul’dan gelen arabalar gecikecekmiş. Rötar yea! 16 dakika önce Seren yanımdan ayrıldı. Yalnızım. Otogarlar hakkında düşünme fırsatım oldu işte.. Pisler. Hizmetli,yerdeki her çöpü toplasa da burası pis görünüyor. “Yoldan geldin bi duş al.”
Naneli şeker aldım; hani şu nane tadı az olan yeşil ve eski şeker. Cebimde elli lira, çantamda sigara var. Zengin hissediyorum.
Yol hemen bitecek gibi gelmiyor. Midemde hafif bulantı var, heyecandan işte. Yolu bilmediğimden sonu gelmeyecek gibi hissediyorum. Ulusoy 4, Kamil Koç 38 ve Varan 32 nolu perona geliyor.
Tam arkama bir çift oturmaya çalışıyor. Üzerinde birilerinin tepiştiği yatağın kenarında oturuyor gibiyim. Ne de olsa arkamda çift oturuyor..
Otogarlar cinsiyet farkının iliklerinize kadar hissedebileceğiniz yerler.
Çiğ köfte kokuyorum geğirdiğimde. Oturduğum sandalye hala sarsılıyor. Arkamdakiler oturamadı. Seren otogarların korkutucu olduğunu düşünüyor. Ben ne düşünüyorum?
Korkutucu değiller. Sıkıcı olabilirler. Bilmem.
Karşımda oturan çift orta yaşlı ve zekadan hafif yoksun bir oğulları var. Adam kahverengi kundura içine kırmızı çorap giymiş. -Hayır,düşman değilim. Sanırım geç evlenmişler ya da ikinci baharları. Orta yaşlı olup liseli gibi koklaşan çiftler çok itici.
Saat 20:50. Oje sürmedim. Gonca ile sevgilisi ayrılacaklar mı? Reglim kaç gün gecikmişti?  Babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi?
Salih’e gidiyorum diye çok heyecanlıyım. Heyecan olmalı mı olmamalı mı?
İbrahim Tatlıses ölmesin. Yanımda oturan kızın ayağında Sıla’nın ayakkabılarından var. Sıla’yı özledim. Zaman resmen ilerlemiyor.
“Dolaş gençsin sen” dedi kırmızı çoraplının karısı oğlan çocuğuna, üvey anne gibi.
Saat 20:58.
…

Erkenden uyandım ve duş aldım. Ilık süt içtim. Dişlerimi fırçaladım. Hiçbir şeye odaklanamıyorum ve yerimde duramıyorum. Hafiften mide bulantısı baş gösterdi ama aldırmamaya çalışıyorum. Onu önemsemez,görmezden gelirsem gider. Kural da böyledir hayatta zaten. Hava bulutlu,hafiften esintili ve yerler ıslak; özetle dışarısı üşütücü.
Bekliyorum..
Sanırım saçlarım çok kötü ve koku alma duyum tavan yaptı. Banyodan pis bir koku geliyor. Midem bulanıyor. Aldırmıyorum.
Evet hala bekliyorum..
Kalem tutmak ve yazı yazmak yorucu şu an ama başka çarem yok. Boş durmamalıyım çünkü midemle baş başa kalıyorum. Gözlerim yanıyor; sanırım ağlayacağım. Kendimi tutuyorum. Pencere açık ve üzerimde yazlık kıyafetler var. Ocak ayı sinirli, ona saygı duymuyorum. Biliyorum hava da bu yüzden kötü zaten bugün.
Parka gitmek mümkün fakat eğlenmek zor.
Beklemekteyim.
Saat 11:11. Midem sakin. Annemi özledim. Bütünlemeye ders bıraktım ve buna devam ediyorum. Solo testte iki piyon bıraktım. En iyi sonucum bu. Bir video çekip torunlarıma Einstein’la aramdaki tek farkın bir piyon olduğunu, onun da benim dokuz Einstein’ın ise anne karnında on üç ay gibi uzunca bir süre sonra doğmasından kaynaklandığını anlatacağım. Midem bulanıyor. Kalbim sanki üzerinde ağır bir yük varmış gibi zar zor atıyor. Pencere hala açık, üşüyorum ama odadaki koku geçmedi. Gidip kapıyı da açmalıyım.
Saat 11:16. Kapıyı açtım. Kokunun odayı terk etmesini, mide bulantımın geçmesini ve Salih’in gelmesini bekliyorum. Evet, Salih gelecek. Bugün pazar, Umuttepe’den merkeze inen otobüs sayısı her zamankinden az. Ceren’i özledim. Mp3′üm Hatice’de kaldı,dün gece şarj olsun diye verdim. Yeşil tişörtümü ütülemeli miyim? Bence evet ama hayır. Ütü yapmaya gitsem iyi olacak, değişiklik olur. Hava soğuk. Kıştan hiç hoşlanmıyorum. Çok sık rüya görüyorum, hep de Salih. Ağzım diş macunlu süt kokuyor. Zebra’yı kaç gündür göremiyorum; çünkü aşağıda bir köpek var insanların beslediği. Köfteler dolapta, Zebra yok, köpek aç, belki Zebra da.. Odadaki peteğin ısıtması için soğuğu algılaması gerekiyor; biz de pencereyi açıp peteğin soğuğu algılamasını bekliyoruz. Bu da “ısınma” yöntemi. Sevişmek istemiyorum. İhtiyacım olan başka, duygusal. Resim çizmek istiyorum. Güneş istiyorum ve deniz. Annem anlayışlı ve gayet kibar bir kadın. Babam işe başladı. Midem bulanıyor. Acıktım sanırım. Süt kokuyorum. Nihayet odadaki koku geçti.
Saat 11:26. Salih’i bekliyorum.
Odaklanamıyorum. Yazmak zor. Gidip ütü yapayım. “Yanayım yanayım ateşlerde yanayım.” Salih’le nereye gideceğiz ki? Hava soğuk. Bugün pazar, bunu zaten söylemiştim. Salih’i çok özledim. Tamam bu kez ütüye gidiyorum.
Saat 11:29. Gittim.
Saat 11:36. Ütüyü tişörte değdirdim,çektim. Mide bulantım geçti. Uykum geldi. Kafam çok dağınık. Şimdi mesaj geldi; “saat on ikide biniyorum,on iki numaraya.” En geç bir buçukta burada olur. Erken gidip temiz hava almalıyım. İnsan yüzü falan görmeliyim. Yağmur yağmamalı, lütfen. Süt tadı geçmedi. Sakız var,evet tamam. Gözlerime ve burnuma bir ağırlık çöktü; sanırım ağlayacağım.
Salih’i bekliyorum.
Onu çok özledim. Saat 11:42.
…
11:58. Midem tuhaf. Erken gidip orada beklesem iyi olur. Rosey_Love.
Saat 12:05. Tamam,hazırlanıp çıkayım..

16.01.2011

Aboneyseniz küfretmeyin. İnsan olun lan orospu çocukları!

Endüstriyel demokrasi 2012 güz final soruları. Bütünlemede belki lazım olur.

Ceren (kardeşim) arkadaş çevresinde yeterli saygıyı ve ilgiyi gören bir genç kız. Arkadaşlarının ilgi alanı Ceren iken; onun ilgi alanı bambaşka şeyler. Mesela hala popülerliğini koruyan fotoğrafçılık merakı. Elbette bu merak virüs gibi. Ceren’in sanal ortamda ilgisini çekip özendiği fotoğrafçılık,arkadaşları tarafından Ceren tam da merakının zirvesindeyken taklit edildi. Bir de baktık ki yakın arkadaşları ellerinde gelir  düzeylerine göre fotoğraf makineleri sokakta cirit atıyorlar. Ceren bu merakının bir grup insan tarafından popülerleştirilmesinden sonra günlerce para biriktirip aldığı ikinci el fotoğraf makinesini, anca gördükçe mutlu olabileceği bir rafa kaldırdı ve kendini kötü hissetti,daha çok sinirli hissetmiş de olabilir. Şimdilerde “ben de kendi çapımda fotoğraf çekmeye çalışıyorum” diyemiyor; çünkü yaşıtları tarafından bu merak ucuzlaştırıldı. Folloş oldu yani.
Elbette aynı ortamda bulunan herkes farklı ilgi alanlarına sahip olmalı diye bir anlayış yok. Olmasın da. Fakat adam gibi ilgilenip bu işin içinde olan birinden yardım istenilebilir ya da ona eşlik edilebilir.
Özetle kardeşimin ilgi alanlarını ve zevklerini hatta saç stilini dahi çalabilirsiniz ki bunu da yaptınız, nasılsa Ceren olamayacaksınız orospu çocukları. Başlangıçta da söylediğim gibi, kardeşimle aynı dertten muzdaribiz. Tek fark bana özel olan bir şeyin taklit edilmesi. Yani bu ilgi alanı, zevk ve saç stili gibi bir şey değil.
Demet Akalın şarkılarında fonda çalan ezginin aslında yabancı şarkıya ait olması gibi. O müzik yabancı şarkınındır yani. Sen onu ne kadar çalarsan çal,o şarkı senin ağzına olmaz. Böyle bir şey.

yeter.onlar bana ait.

Onlar benim duygularım ve taklit edenlerin üzerinde fazlasıyla eğreti duruyorlar. Ağızlarına yakışmıyorlar. Yetmiyor, ben rahatsız oluyorum. Çocuk gibiler.

ısınma turları.

He bir de geçen gün Sims 3 oynarken kadın hamileydi,”keşke ikiz doğursa lan” dedim; doğurdu. Bunlar hep ilahi şeyler bakın. Piyangonun gelişi belli yani. Belli.